WHY I STARTED LIVING MORE MINIMAL –

Wanneer je een kind vraagt: ‘Wat wil je later worden?’ antwoorden ze vaak op basis van wat ze leuk vinden om te doen of wat hen gaaf lijkt. Als je dezelfde vraag stelt aan een groep twintigers, is het antwoord vaak gebaseerd op meer praktische overwegingen, zoals hoeveel geld je kan verdienen met een bepaald beroep en hoe goed het op je CV staat.

Na het afsturen van de opleiding Social Work, vond ik direct een baan in de gezinshulpverlening. Ik werkte 36 uur per week en had een pittige caseload. Na meer dan drie jaar in deze functie te hebben gewerkt, besefte ik dat ik dit werk niet meer wilde doen. Het viel me op dat alle intensieve gesprekken met- en over ruziënde co-ouders, onveilige omgevingen voor kinderen en andere gevoelige onderwerpen, de energie uit me zogen. Ik had op dat moment echter een vast contract en wilde dat niet opgeven, dus ik zocht naar andere mogelijkheden binnen de stichting waar ik werkte. Er bleek een vacature te zijn voor managementondersteuner. Deze functie leek mij op het lijf geschreven te zijn, maar toch twijfelde ik. Niet omdat ik dacht dat ik het geen leuke baan zou vinden, maar omdat ik me een beetje schaamde voor het feit dat ik een ‘stap terug’ zou doen. Ik had het gevoel dat ik op zoek moest naar een baan waar mensen (en ikzelf) écht van onder de indruk zouden zijn. Een baan die ervoor zou zorgen dat ik meer geld zou verdienen dan dat ik deed in mijn oude functie. En waarom? Omdat ik wilde dat mensen konden zien dat ik intelligent ben. Dat ik hard kan werken. Dat ik ambitieus ben. Hoe raar het ook klinkt, ik was bang dat deze baan ervoor zou zorgen dat ik meer op mijn gemak zou zijn, dan continu taken te moeten uitvoeren die het uiterste van me vergden. En toen realiseerde ik mij iets. Hoe bizar is het, dat ik de feiten in mijn hoofd zo had verdraaid, dat het kiezen voor een functie waar ik plezier in zou hebben, een stap terug zou zijn? Alleen maar omdat mijn vorige functie meer van me vroeg en hoger ingeschaald was? Als dat betekent dat ik vier of vijf dagen per week iets moet doen waar ik niet blij van wordt, dan hoeft het van mij niet. Dus besloot ik de baan als managementondersteuner te nemen en dat bleek een van de beste beslissingen te zijn die ik ooit heb genomen.

Het altijd streven naar meer, en naar beter, is zo schadelijk! We focussen ons massaal op geld en bezittingen en zovelen van ons streven naar een hoger inkomen/meer geld (of denken dat we dat nodig hebben) om een beter leven te leiden. Maar dat is absoluut niet waar. Je wordt niet gelukkiger wanneer je meer geld hebt en eindelijk die splinternieuwe auto kan betalen. Iedere week nieuwe kleren bestelling geeft maar voor een korte periode een gelukkig gevoel. Altijd het nieuwste of beste hebben zorgt er niet voor dat je een leuker of gelukkiger persoon wordt. Natuurlijk kan het leuk zijn om nieuwe spullen te hebben, maar uiteindelijk is dat ook wat het is. Spullen. Spullen waar we ons op focussen, waar we naartoe werken, die ons afleiden van de dingen die er écht toe doen. We leven in een van de rijkste delen van de wereld, maar worstelen meer en meer met onze mentale gezondheid. Meer geld hebben om te kunnen kopen en doen wat je wil, maakt je geen gelukkiger mens en zorgt op de lange termijn niet voor een betere mentale gezondheid. Ik denk dat we massaal moeten stoppen met het geloven dat we meer zijn, omdat we meer hebben. Ik heb die overtuiging losgelaten, en het is het meest bevrijdende gevoel dat ik ooit heb gehad.

Berichten gemaakt 3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven
NL